Afscheid?

En dan hoor je het bericht dat de Pier wordt afgesloten. Dichtgaat voor het publiek. Ja en wat doe je dan? Nog even gaan kijken natuurlijk. Op de Pier zie je dat het verval behoorlijk aan de gang is. De houten planken op de vloeren liggen los of zijn weg. Op de gekste plekken lekt water. Ook is er veel roestvorming. De winkels zijn deels al gesloten. Wel kun je aan het einde van de Pier nog pannenkoeken eten (weet je nog Rob?). Op 29 september stond de Pier vol met belangstellenden voor het jaarlijkse vliegerfeest. En de Pier staat nog...........
Het laatste nieuws is, dat n.a.v. een inspectie van de brandweer op 1 oktober, er beslist gaat worden of de sluiting definitief is. Wordt vervolgd dus.
Meer foto's op: https://picasaweb.google.com/Wandelen1/PierScheveningen

Leuke dag!

Gistermorgen een afspraak bij de fysiotherapeut en gistermiddag een afspraak in het ziekenhuis voor een botdichtheidsmeting. En wat doe je dan in die tussentijd. Ik bedacht het ter plekke. Als ik nu eens naar Marianne loop. Lopen is de beste therapie voor mijn rug en Marianne al enige tijd niet gesproken. Gelukkig was zij thuis. Over van alles bijgekletst. Net voordat ik weg wilde gaan, verraste Marianne mij nog met iets heel speciaals. Vol trots [en terecht] vertelde ze mij dat ze op een cursus is geweest, waar zij van speksteen een bijzondere vorm heeft gemaakt. Moet ik meer vertellen dan wat bijgaande foto's weergeven! Wat een knappe nicht heb ik. En niet alleen ik, maar in Deventer, Zwanenburg en Heerlen hebben ze dezelfde knappe nicht. Opdat ook zij het weten.........en verder vertellen.

Dat doet pijn!

Op 23 april jl schreef ik enthousiast een berichtje met de titel
"Een goed voorteken?"
Ik ging er toen vanuit dat de week op Terschelling hopelijk weer zou brengen wat ik wenste. En inderdaad, de eerste drie dagen was dat zeker het geval. Genoten van vogels, mooie landschappen maar vooral de paar uurtjes in de ochtend tot 9.00 uur waren geweldig. De vierde dag ging het mis. Precies één jaar later, weer Koninginnedag (nou ja, Koningsdag) ben ik door mijn rug gegaan. 's-Morgens om 6.30 uur. En op bijna dezelfde plaats als waar ik één jaar geleden de foto met zicht op Midsland heb gemaakt. Kan het gekker! Heb er 20 minuten over gedaan om overeind te komen. Gelukkig kon ik nog wel naar huis fietsen.  Daarna alleen maar pijn, tot op de dag van vandaag. Iedere dag gaat het iets beter, maar het gaat erg langzaam. Gelukkig heb ik nog wel wat foto's kunnen maken.

Een dag om bij stil te staan.

Natuurlijk is het niet altijd gemakkelijk de zorg te hebben voor je moeder met alle beperkingen die zij heeft. Maar dat weegt wel op tegen de mooie dingen die er ook zijn. Gisteren was zo'n dag. 4 van haar 5 vriendinnen waren in staat om alsnog haar 88e verjaardag te komen vieren. De vriendinnen noemen zich "De Kepplermeiden". Naar de straat waar ze zijn geboren [mijn moeder] of in de buurt zijn opgegroeid. Zij kennen elkaar al meer dan 75 jaar! Pffffff.
I.v.m. de catering, was het feestje bij ons thuis. Koffie met gebak, een advocaatje met slagroom en een heerlijke lunch. Leuke verhalen over vroeger; reisverhalen van nu en de nare zaken die de ouderdom met zich meebrengt. Kortom: Alles kwam voorbij en het was een mooie dag.
Een dag om te koesteren.

Goed voorteken?

"Terschelling. Zicht op Midsland".

Deze foto won vorige week de 1e prijs op de jaartentoonstelling van fotoclub Retouche. De foto is op 30 april 2012 genomen, 's-morgens tussen 6 en 7 uur. Ja, Koninginnedag.  A.s. vrijdag gaan we weer een weekje naar Terschelling. Misschien is de waardering voor deze foto een inspiratiebron voor mij om weer te genieten van een prachtige omgeving en geeft mij dat de mogelijkheid om weer mooie foto's te maken.

Lente

Vandaag was aan alles te zien dat de temperatuur omhoog gaat. Natuurlijk ga ik dan de natuur in. Het was erg druk. Merels, zanglijsters, roodborstjes, mezen en nog veel meer soorten vogels. Je ziet ze allemaal druk in de weer om een nestje te bouwen. Maar er moet vanavond ook gegeten worden, dus sloot ik deze mooie dag af bij de supermarkt. En wat zag ik? Twee kauwtjes die wel een heel bijzondere manier hadden bedacht om nestmateriaal te verzamelen.

Mijn moeder 88 jaar!

Vandaag is het dan zover. Mijn moeder 88 jaar; wat een leeftijd. Vanmorgen vroeg zijn we al bij haar op bezoek gegaan. Het kado, een nieuwe trui, vond ze erg mooi.
Om 10.00 uur zijn we naar een R.K. kerkdienst gegaan. Daarna de verjaardag gevierd in de Wollewei; de breikamer van Tabitha. Later vanmiddag komt er nog visite. Het is een leuke dag tot nu toe. Gelukkig is ze wat minder somber. Voor haar het meest fijn.

Dat was lekker!

Gisteren kwam Rob eten. Het was weer erg gezellig. Lekkere wijn en heerlijk eten. Turks stoofpotje met dadels. Bijzonder van smaak door de kruiden. Ook bijzonder van smaak was het toetje. Een recept van AH wat vanaf het maken, tot het opeten een feest was.

Een mooie dag.

Ja, dan wordt er een mooie zonnige dag beloofd door de weervrouw, Helga van Leur. Vroeg opgestaan en de voorjaarsschoonmaak opgestart. Stoffen, stofzuigen [brrr wat een vervelend werk] de was doen en opruimen. Dan de ramen zemen op het balkon. Balkon? Ineens besef je, hé de zon. Daar kun je toch van genieten en een beetje bruin van worden? Weg met al dat werk. In de zon zitten en genieten. Veel fijner.Heerlijk! Ramen zemen kan altijd nog........

Geduld is een schone zaak.......

Vandaag bij de orthopeed geweest. Ik hoopte dat de pennen eruit zouden gaan, maar neen, ik moet geduld hebben tot 11 maart. Vooralsnog vond hij dat alles er goed uit zag......... Nu ik nog.
Au, dat ene pennetje prikt gemeen onder mijn grote teen.

De liefhebber van zulke plaatjes kan even inzoomen. Nog 2½ week met de loopschoen en dan begint de revalidatie echt.

De lente is begonnen

Vandaag 17 km! gefietst. In het Zuiderpark zou een Witoogeend zitten. Ik er naar toe. Overal gezocht, maar de witoogeend niet gevonden. Wel gezien dat bij de vogels de lente begonnen is. Hoogtepunt waren de baltsende futen. Wat een ritueel is dat toch en wat mooi om te zien. De duiven zijn wat rustiger begonnen aan de lente. Een beetje knuffelen was voor hen genoeg vandaag. Om te fotograferen waren de omstandigheden slecht. Grijs, grijs en nog eens grijs. Maar ik kon het toch niet laten.

Hmmmmm!

Je kent dat wel. Je ziet een recept en denkt, dat ga ik maken. Niet altijd komt dat ervan. Ik zag op
http://www.culinette.nl/pasta-met-spinaziewalnotenpesto-en-doperwtjes
een recept, wat mij maar bezig hield. Dat kwam vooral door de spinaziewalnotenpesto. Zelf een pesto maken is zo mooi om te doen en belangrijker......veel lekkerder. Eenmaal zelf een pesto gemaakt, dan eet je dat nooit meer uit een potje. De pesto die over is kun je invriezen in kleinere porties. Dat is dan weer een fijne smaakmaker, door bijvoorbeeld een risotto of een stamppot. Ik heb het allemaal al uitgeprobeerd en gesmuld! Een aanrader.

Blooper

Bloopers. We kennen ze allemaal wel. Ik houd niet zo van het genre. Maar deze verraste mij zodanig dat ik hardop moest lachen. Locatie: Albert Heijn. Uit de omroepinstallatie klinkt luid en duidelijk een mannenstem:

Dames en heren. Kassa 4 gaat open. U kunt daar alleen pissen...........en met gedempte stem: Uhh, pinnen.

Wat een bevrijding

Na 2 dagen tobben met krukken lopen dacht ik: Dat ga ik geen 6 weken volhouden..Wat een vermoeiende bezigheid. En ineens had ik het. De fiets! De fiets helpt mij de komende 6 weken door. Het zadel lager gezet en kijken of het gaat. Nou, of dat gaat. Direct boodschappen gedaan en geconstateerd dat ik mijn conditie weer opbouw en de voet veel minder belast. Hoera. Zo blij ben ik!

Kees Torn

Zoekend naar iets op internet, kwam ik deze tekst tegen van Kees Torn. Een taalvirtuoos.

Hij wist niet wat hij zonder sigaretten
Of zonder schaken moest beginnen
Hij schaakte om de zinnen te verzetten
En rookte om de zetten te verzinnen

Hij speelt niet meer in theater, maar was uniek in zijn genre. Heb zijn laatste show gezien destijds. Heel bijzonder.

Nog even dit......

Donderdag 24 januari 2013.
En daar lag ik dan te wachten om geopereerd te worden. Een grote klok gaf aan dat de operatie over 7 minuten zou plaatsvinden. Ik was behoorlijk zenuwachtig. Ineens gaat er een deur open en zie ik 'mijn' chirurg langs lopen. In zijn handen een plastic zakje met 2 bruine boterhammen, een banaan en een sinaasappel.
"Ik kom zo bij u hoor", zei hij tegen mij. Alsof ik in een winkel stond te wachten. Ineens vond ik het allemaal niet zo belangrijk meer. Het zou wel goed komen. En de zenuwen? Die waren verdwenen als sneeuw voor de zon..

Rolstoel

Inmiddels is het alweer 10 dagen geleden dat ik aan mijn linkervoet geopereerd ben. Rob is de hele dag mee geweest.  Het gaat goed. Na één dag stond ik alweer even in de keuken. Ik kan het niet laten. Met mijn rolstoel ben ik al behendig. In huis dan. Met zo'n rolstoel de straat op is weer wat anders. 1x alleen op pad geweest met dat ding, naar mijn moeder. Slechts 200 meter maar......dat was te zwaar. Als je gereden wordt is het veel gemakkelijker. Op bezoek bij mijn moeder, ruilt zij haar rollator in voor mijn rolstoel, en crossen we heel Tabitha door. De omgekeerde wereld noemen ze dat daar. Gisteravond de rolstoel ook nog gebruikt om mijn moeder te halen en te brengen, om bij ons te komen eten. Handig zo'n rolstoel dus. A.s. woensdag heb ik hem niet meer nodig (hoop ik) want dan krijg ik voor 6 weken een loopschoen.