Toch een lach.....

Vanmiddag met mijn moeder naar de KNO-arts in het MCH Westeinde. Altijd een hele onderneming met een moeder die bijna niets meer kan zien en slecht loopt; wel met rollator. Ze is de laatste tijd somber. We moeten lang wachten in het ziekenhuis. Om haar op te vrolijken, tover ik een versje van André van Duin uit de hoge hoed.
"Rozen zijn rood
Violen zijn blauw
Ik dacht dat ik lelijk was
Maar toen zag ik jou......"
Zowaar zie ik een brede glimlach.

Vogelasiel De Wulp

Vanmiddag toch maar eens bij vogelasiel De Wulp binnen gelopen. Misschien zijn er wel bijzondere vogels binnen. En ja hoor. Een slechtvalk. Een 'raamvlieger'. Heeft nu een lamme vleugel en is aan het recupereren. Ook nog een ooievaar met een zieke poot. Die zit er maar warmpjes bij, tijdens zijn herstel!

Wat een verandering

Vanmorgen fietste ik langs het geboortehuis van mijn moeder. Ik zag dat het raam, van het kamertje waar zij geboren is, dichtgetimmerd is. Wat een aanblik en wat een verandering. 1925 - 2013!