Vanmiddag met mijn moeder naar de KNO-arts in het MCH Westeinde. Altijd een hele onderneming met een moeder die bijna niets meer kan zien en slecht loopt; wel met rollator. Ze is de laatste tijd somber. We moeten lang wachten in het ziekenhuis. Om haar op te vrolijken, tover ik een versje van André van Duin uit de hoge hoed.
"Rozen zijn rood
Violen zijn blauw
Ik dacht dat ik lelijk was
Maar toen zag ik jou......"
Zowaar zie ik een brede glimlach.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten